Γιατί Τραβάω Πάντα τους Ίδιους Ανθρώπους;

Διαφορετικό όνομα. Διαφορετική πόλη. Διαφορετική αρχή. Και μετά από τρεις μήνες, το ίδιο ακριβώς συναίσθημα στο στομάχι σου.

Αν το έχεις ζήσει αυτό δύο, τρεις, πέντε φορές, πιθανότατα έχεις ήδη κάνει την ερώτηση στον εαυτό σου: γιατί τραβάω πάντα τους ίδιους ανθρώπους; Και πιθανότατα έχεις ακούσει και τις συνηθισμένες απαντήσεις. «Έχεις χαμηλή αυτοεκτίμηση.» «Δεν βάζεις όρια.» «Πρέπει να αγαπήσεις πρώτα τον εαυτό σου.»

Δεν είναι λάθος. Απλώς δεν αλλάζουν τίποτα. Γιατί περιγράφουν το αποτέλεσμα, όχι τον μηχανισμό.

Δεν τους τραβάς. Τους αναγνωρίζεις.

Αυτή είναι η πρώτη μετατόπιση που κάνω με σχεδόν κάθε άνθρωπο που κάθεται απέναντί μου.

Δεν υπάρχει κάποιος μαγνήτης πάνω σου που έλκει συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου. Αυτό που συμβαίνει είναι πιο απλό και πιο ανησυχητικό: μέσα σε ένα δωμάτιο με τριάντα ανθρώπους, το νευρικό σου σύστημα ανιχνεύει σε δευτερόλεπτα ποιος «μοιάζει με σπίτι».

Και σπίτι δεν σημαίνει ασφάλεια. Σημαίνει οικειότητα.

Αν μεγάλωσες μαθαίνοντας να διαβάζεις τη διάθεση ενός γονιού πριν μιλήσεις, θα νιώσεις μια περίεργη άνεση δίπλα σε κάποιον που πρέπει να αποκωδικοποιείς. Αν έμαθες ότι η αγάπη κερδίζεται, θα νιώσεις χημεία με κάποιον που σε κρατά λίγο σε αναμονή. Αν έμαθες να προλαβαίνεις την εγκατάλειψη, θα διαλέξεις κάποιον που φεύγει, γιατί τουλάχιστον αυτό το σενάριο το ξέρεις απ' έξω.

Αυτό που ονομάζουμε «σπίθα» πολύ συχνά δεν είναι σύνδεση. Είναι αναγνώριση παλιού μοτίβου.

Γιατί δεν σε σώζει το ότι το καταλαβαίνεις

Εδώ είναι που κολλάνε οι περισσότεροι.

Οι άνθρωποι που έρχονται σε μένα σπάνια έχουν έλλειψη επίγνωσης. Μπορούν να μου εξηγήσουν το μοτίβο τους με ημερομηνίες, ονόματα και ανάλυση. Ξέρουν από πού ξεκίνησε. Ξέρουν τι «πρέπει» να κάνουν διαφορετικά.

Και το ξανακάνουν.

Γιατί το μοτίβο δεν είναι αποθηκευμένο σαν σκέψη. Είναι αποθηκευμένο σαν αντίδραση επιβίωσης, κάτω από τη γλώσσα, στο σώμα, σε ένα επίπεδο που δεν διαπραγματεύεται με επιχειρήματα.

Σκέψου το έτσι: κάποια στιγμή, πολύ νωρίς, το σύστημά σου έβγαλε ένα συμπέρασμα για το πώς κρατιέσαι ασφαλής και αγαπητός. Εκείνη τη στιγμή, το συμπέρασμα ήταν σωστό. Σε προστάτεψε. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν έστειλε ενημέρωση όταν ο κίνδυνος πέρασε. Το πρόγραμμα συνεχίζει να τρέχει στο παρασκήνιο, τριάντα χρόνια μετά, σε ένα εντελώς διαφορετικό δωμάτιο, με εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους.

Δεν μπορείς να σκεφτείς πάνω από μια αντίδραση επιβίωσης. Μπορείς να την καταλάβεις τέλεια και να την κάνεις ξανά την επόμενη Παρασκευή.

Τα σημάδια ότι μιλάμε για μοτίβο και όχι για ατυχία

Δεν είναι κάθε αποτυχημένη σχέση μοτίβο. Μερικές φορές απλά δεν ταιριάξατε. Μιλάμε για μοτίβο όταν:

• Το συναίσθημα επαναλαμβάνεται, όχι μόνο το σενάριο. Ίδιος κόμπος, ίδια αϋπνία, ίδια αίσθηση ότι δεν είσαι αρκετός.
• Το βλέπεις να έρχεται και δεν μπορείς να σταματήσεις. Το λες και στους φίλους σου. Και συνεχίζεις.
• Οι «καλοί» άνθρωποι σου φαίνονται βαρετοί. Το σύστημά σου έχει ταυτίσει την ένταση με τον έρωτα.
• Μέσα στη σχέση χάνεις τον εαυτό σου. Μετά από λίγους μήνες δεν ξέρεις πια τι θέλεις εσύ.
• Αντιδράς δυσανάλογα σε μικρά πράγματα. Ένα μήνυμα που άργησε μια ώρα σε πηγαίνει σε ένα σημείο που δεν εξηγείται λογικά.

Αν αναγνωρίζεις τρία ή περισσότερα, δεν είναι σύμπτωση. Είναι κώδικας.

Τι πραγματικά σπάει τον κύκλο

Θα σου πω τι δεν το σπάει: το να προσπαθείς πιο πολύ.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δοκιμάζουν την ίδια λύση σε διαφορετικές παραλλαγές, περισσότερη ανάλυση, περισσότερα βιβλία, περισσότερη πειθαρχία στο τι επιτρέπουν στον εαυτό τους. Και επειδή το μοτίβο δεν ζει εκεί, τίποτα δεν κουνιέται.

Αυτό που το αλλάζει είναι να δουλέψεις εκεί που είναι αποθηκευμένο: στο νευρικό σύστημα.

Στις συνεδρίες δεν αναλύουμε την ιστορία σου για μήνες. Εντοπίζουμε τι κρατά την αντίδραση στη θέση της και δουλεύουμε απευθείας με το σώμα, όχι μόνο με το μυαλό. Είναι η βάση της Κβαντικής Συναισθηματικής Θεραπείας και του RPT (Rapid Personal Transformation), και συνδέεται άμεσα με τη λογική της συστημικής αναπαράστασης: το μοτίβο δεν ξεκίνησε πάντα από σένα, αλλά τρέχει μέσα από σένα.

Ο τρόπος που το περιγράφουν οι περισσότεροι μετά είναι σωματικός πριν γίνει λεκτικός. Ένα βάρος που φεύγει. Μια ανάσα που κατεβαίνει πιο βαθιά. Και μετά, την επόμενη φορά που εμφανίζεται το παλιό ερέθισμα, απλά δεν αντιδρούν το ίδιο. Όχι επειδή συγκρατήθηκαν. Επειδή δεν τους ήρθε.

Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο να διαχειρίζεσαι ένα μοτίβο και στο να μην το έχεις πια.

Το πρώτο βήμα δεν χρειάζεται να είναι μεγάλο

Δεν χρειάζεται να ξέρεις από πού ξεκίνησε. Δεν χρειάζεται να έχεις ήδη βρει τη ρίζα. Δεν χρειάζεται καν να είσαι σίγουρος ότι υπάρχει μοτίβο. Αρκεί να έχεις κουραστεί να καταλήγεις στο ίδιο σημείο.

Συχνές Ερωτήσεις