Κάποτε δεν ήξερα
ποιος είμαι χωρίς
την αποδοχή των άλλων.
Σήμερα έμαθα να ζω τη ζωή μου, όχι αυτή που μου είπαν να ζήσω. Και βοηθάω ανθρώπους να βγουν από τα μοτίβα που επαναλαμβάνουν, που επηρεάζουν την καθημερινότητά τους και τις σχέσεις τους, ακόμα και όταν δεν το καταλαβαίνουν.
Έψαχνα τον εαυτό μου
στα μάτια των άλλων.
Για ένα χρόνο ήμουν στο εμπορικό ναυτικό. Ένα περιβάλλον με ranks, ιεραρχία, συνεχή αξιολόγηση. Και εκεί, μέσα σε αυτή την πειθαρχία, κάτι επαναλαμβανόταν: έψαχνα τη θέση μου στην κοινωνία μέσα από τίτλους και αναγνώριση.
Η αλήθεια ήταν βαθύτερη. Κάτω από τους τίτλους, κάτω από τη δουλειά, κάτω από όλα αυτά που έχτιζα, υπήρχε ένα αίτημα που δεν το έλεγα δυνατά: ήθελα την αποδοχή του πατέρα μου. Να του δείξω: «Δες με, τα κατάφερα.»
Θυσίαζα τα δικά μου θέλω, το είναι μου, την ψυχή μου, για να αποδείξω σε άλλους ποιος είμαι. Μέχρι που κάποια στιγμή η ερώτηση έγινε αναπόφευκτη: Αν σταματήσω να αποδεικνύω, ποιος μένει;
«Τι γίνεται αν δεν συνέχιζα την ίδια πορεία
και επέλεγα εμένα; Τότε τι;»
Η ζωή δεν είναι
να επιβιώνεις.
Είναι να τη ζεις.
Έκανα ψυχοθεραπεία. Με βοήθησε να καταλάβω. Να αναλύσω. Να δω τη ρίζα. Αλλά κάτι δεν άλλαζε. Κατέληγα πάλι στα ίδια μοτίβα. Λίγο διαφορετικά, λίγο πιο συνειδητά. Αλλά εκεί.
Τότε άρχισα να ψάχνω βαθύτερα. Η ψυχολογία, όπως κάθε επιστήμη, εξελίσσεται. Και η αναζήτηση με έφερε στην Κβαντική Συναισθηματική Θεραπεία. Μια μέθοδο που δεν μιλά για τον πόνο, αλλά δουλεύει στην επίλυσή του. Απευθείας στο σώμα, εκεί που είναι αποθηκευμένα τα μοτίβα.
Για χρόνια έβαζα ζάχαρη στη ζωή μου: επιτυχίες, τίτλους, αποδείξεις προς τους άλλους. Γλυκό για λίγο, μετά πάλι κενό. Μέχρι που κατάλαβα ότι αυτό που χρειαζόμουν δεν ήταν περισσότερη ζάχαρη. Ήταν κάτι που να έχει πραγματική γεύση. Αποφάσισα να βάλω αλάτι. Να βάλω νοστιμιά στη ζωή μου.
«Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήθελα να ακολουθήσω την ψυχολογία. Απλώς χρειάστηκε να χαθώ πρώτα για να το βρω.»
Δημήτρης Αγιούπι
«Η συνειδητοποίηση τι έκανα λάθος ήταν μόνο η αρχή. Από μόνη της δεν μου έφερε την αλλαγή.»
Δημήτρης Αγιούπι
Αν αναγνωρίζεις
τον εαυτό σου σε αυτά.
«Γιατί καταλήγω πάντα στις ίδιες καταστάσεις;»
Διαφορετικά πρόσωπα, ίδια μοτίβα. Στις σχέσεις, στη δουλειά, στα χρήματα. Και κάπου βαθιά ξέρεις ότι δεν είναι τύχη.
«Δουλεύω σκληρά αλλά δεν φτάνω πουθενά.»
Προσπαθείς, κινείσαι, ξεκινάς, και μετά κάτι σε τραβά πίσω. Αναβλητικότητα, φόβος, ένα αόρατο εμπόδιο που δεν μπορείς να εξηγήσεις.
«Ζω μια ζωή που φαίνεται σωστή, αλλά κάτι λείπει.»
Έχεις χτίσει αυτό που υποτίθεται χρειάζεσαι να έχεις. Και ακόμα νιώθεις κενό. Σαν να ζεις τη ζωή κάποιου άλλου.
«Χάνομαι μέσα στη σχέση. Δεν ξέρω πού είμαι εγώ.»
Δίνεις, φροντίζεις, συμβιβάζεσαι. Και σε κάποια στιγμή αναρωτιέσαι: πού είμαι εγώ μέσα σε όλα αυτά;
Αν κάτι από αυτά
σου μίλησε, ας μιλήσουμε.
Η πρώτη συνεδρία είναι δωρεάν. Δεν χρειάζεσαι να ξέρεις από πού να αρχίσεις.
Ας ξεκινήσουμε.